Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/933/pl

Co objawia się w tej mierze u zwierzęcia? Istota, źródło wszelkiego kształtowania, pozostaje ukryta. W zjawisku nie ukazują się dusza ani siła kształtująca same w sobie, lecz wyrazy duszewne i działania sił. Koń zaprzężony do pługa wyraża się duszewnie w swych ruchach, w uległości na nacisk cugli, w trzymaniu toru, i w tym, jak w marszu mocno paruje w chomąto itd. Wszystkie przejawy siły mają bez wątpienia swoje źródło w istocie konia. Postrzegamy je w napiętości mięśni, postronków, w otwierającej się glebie, w śliznięciu pługa po odkładnicy aż po boczne złożenie skiby. Siła wychodząca od konia objawia się w polarności spoczynku i ruchu — i to równocześnie. To właśnie znamionuje rytm. Rytm, który koń wykazuje we wszystkich swych ruchach — w stępie, kłusie i galopie, albo we wznoszącej się i opadającej głowie przy ciągnięciu ciężkich ładunków — wynika z duszewnej istoty tego zwierzęcia. Rytm tworzy oszczędność w działaniu sił; oszczędza siłę. Uświadamia się to sobie jako widz; leżące u podstaw zdarzenie — jak to, co duszewne przekształca się w siłę, a ta w zewnętrzne działanie — pozostaje ukryte.