Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/943/pl

Przez zwykłe myślenie przywiązane do zmysłów człowiek uczy się poznawać świat wokół siebie jako stały, dokonany, a siebie jako stającego się, niedokończonego. Odnajduje w sobie siłę i wskazanie drogi, by to, co niedokończone w jego członach istoty — w ciele astralnym czyli duszewnym, eterycznym czyli życiowym i w ciele fizycznym — przemieniać ku wyższej doskonałości. Ta siła do samoprzemiany jest własnością każdego człowieka; ona stanowi całe człowieczeństwo. Gdy staje się tego świadomym, ożywa myśl o rozwoju; staje się ona duchowo czynną rzeczywistością. Stawia ona człowieka przebijającego się ku samopoznaniu w położenie, by wznieść się ponad czysto przyrodnicze bycie, które oku objawia się jedynie w zamartwiałych formach, i by przeżywać i kształtować sam proces, który z przemiany tego, co przeszłe, pozwala w teraźniejszości stawać się przyszłości. Ten proces Ja człowieka urządza i w tym postrzega siebie samego.

270