Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/969/pl

W uprawie roślin każda dawka azotu z zewnątrz oznacza swego rodzaju przymuszający, napadowy wzrost. W każdym przypadku — czy podawana jest w postaci szybko działającego azotanu, czy wolniej działającego związku amonowego — wzrasta stężenie soli azotowych w roztworze glebowym, przed którym roślina nie potrafi się bronić. Przymus pobierania nadmiarowej ilości soli azotowych osłabia eteryczną organizację rośliny we wszystkich jej organach. W korzeniu, który dąży w dół ku biegunowi głowowemu, objawia się to jako stopniowe paraliżowanie jego funkcji. Jedną z tych funkcji jest wrodzona mu swoista zdolność zmysłowa — nie tylko wobec sił kształtujących kosmosu i wobec żywiołu wody, lecz w szczególności wobec żywiołu tego, co «Twarde-Ziemiste». Subtelność tych procesów ujawnia się w następujących zjawiskach: