Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/977/pl

włośników korzeniowych (por. rozdz. «Der Frühjahrsprozess und die Bodenbearbeitung», s. 213 nn.). Włośniki korzeniowe grupują się w rytmicznym układzie wokół ciała korzenia. Są one wyrostkami z niedzielnch już komórek naskórka korzenia (epidermis). Jako takie są z jednej strony metabolicznie aktywne: przez nie asymilaty z nadziemnych, zielonych organów rośliny wypływają — poprzez zstępujący prąd floemowy — do gleby, aktywując tam mikrobowe i grzybowe życie ryzosfery i wiążąc je z sobą symbiotycznie. Wydzieliny korzeniowe (eksudaty) wynoszą przeciętnie dla gatunków roślin uprawnych około 30% ich wydajności asymilacyjnej. W ten sposób ciało eteryczne roślin — zgodnie z ich rytmami i potrzebami wzrostu — poprzez prąd asymilatów (floem) steruje życiem glebowym. Są to niskocząsteczkowe białka, węglowodany, enzymy, witaminy, kwasy, środki kompleksotwórcze, kumaryny, fenole, glikozydy, alkaloidy, olejki eteryczne, etylen. Z drugiej strony włośniki korzeniowe są aktywne zmysłowo. «Korzeń roślin [...]: Jest to oko, ale złe oko.» Włośniki korzeniowe niejako postrzegają sole, które — wskutek ich własnej aktywności metabolicznej (procesy wymiany) oraz dzięki ich symbiontem — rozpuściły się w wilgotno-wodnym środowisku gleby. W procesowo przeciwbieżnej jednoczesności — właściwość ciała życiowego — włośniki korzeniowe wydzielają asymilaty w otoczenie korzenia, pobudzają nimi mikrobialne procesy rozkładu i pobierają ich końcowy produkt — zmineralizowaną, martwą sól. Dociera ona — w przeciwprądzie do asymilatów — przez tkankę komórkową korzeni i uchodzi w skierowany ku górze prąd ksylemu. Jeden, martwy mineralny prąd z dołu, i drugi, żywy z góry, rozdzielone są przez kambium.