Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/990/pl

Tymczasem stanowiska pod względem ich naturalnie danej gospodarki mineralnej są z reguły bardzo różnie «uzdolnione». Na lessach, glebach napływowych, glacjalnych glinach zwałowych oraz na glebach ilastych i gliniastych starszego geologicznego pochodzenia gospodarka mineralna jest — zależnie od stopnia erozji i wietrzenia — całkiem wyrównana. Na stanowiskach takich jak glacjalne piaski, piaskowce krzemionkowe (główny pstry piaskowiec) czy skały wapienne (biała jura) obok nadmiaru jednego pierwiastka panuje niekiedy zupełny brak innego. Na starszych glebach piaszczystych chodzi najczęściej o deficyt zasad metalicznych (wapnia, magnezu i potasu) oraz tak zwanych mikroelementów śladowych. Na skrajnie płytkich stanowiskach wapiennych brakuje zazwyczaj fosforu. Najdotkliwiej na stanowiskach z natury nieuprzylewilejowanych daje się we znaki brak wapnia, magnezu, potasu i fosforu. Te deficytowe sytuacje stają się tym bardziej dramatyczne przy wnoszeniu soli azotowych i pociągają za sobą nieuchronnie wymywanie łatwo rozpuszczalnych soli mineralnych w większych ilościach.