Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/366/pl

116

sprowadzona jest do zmysłu dotyku, do punktowych zmysłów rozsianych po całym ciele. Czynność tego delikatnego, śluzowato-wilgotnego zwierzęcia jest obróbka gleby. Jest ono rzeźbiarzem stałego tego, co ziemskie. Żyje w mroku ziemi, na poszukiwaniu pokarmu w postaci obumarłych szczątków roślinnych przepycha się przez luźną wierzchnią warstwę gleby i wgryza się w głębię zwartego mineralnego podglebia, kształtując swe pionowe rurki, które służą mu niejako jako zewnętrzny szkielet i wspomagają je w pionowej wyprostowanej postawie w ruchach w górę i w dół. Swe przesycone minerałami odchody wynosi wbrew grawitacji ku górze na powierzchnię ziemi (do 100 t/ha/rok), odmładzając w ten sposób glebę rok po roku. Aktywnie wspomaga oddychanie gleby — niczym pompa, ześlizgując się przez swe rurki, wciąga za sobą bogatą w tlen powietrze zewnętrzne, a wspinając się ku górze, wypycha nasyconą CO₂ powietrzem glebowym. Jej pokarmem jest obumarła, bakteryjnie rozkładająca się materia organiczna, którą pobiera wraz z iłem, mułem i drobnym piaskiem do swego wnętrza. Na zewnątrz wydziela śluz, wewnątrz zaś jej organizacja duszewna «przenika myślą» pobrany strumień pokarmu i kieruje armią bakteryjnych symbiotów, które pokarm rozkładają, i — w powiązaniu z mineralnymi składnikami ilastymi pokarmu — zapoczątkowuje tworzenie trwałego humusu, budowanie stabilnych grudkowo kompleksów ił-humus.